4

Stranger Things. Trailers

Stranger Things, Netflix!!!

Stranger Things is my favorite TV show. It’s amazing, strange and so unusual. Just wanted to share trailers of Stranger Things, so you can watch it and if you like you can watch the show too, because it’s really amazing and I think, that you’ll be obsessed with it too. Love Stranger Things so much…

4

Ամառային ընթերցանություն: Վիլյամ Սարոյան. «Հայրիկ, դու խենթ ես»

Այս տարվա իմ ամառային ընթերցանությունը սկսեցի Վիլյամ Սարոյանի «Հայրիկ, դու խենթ ես» գրքով: Ինչպես գիտենք ամառը ամենալավ ժամանակահատվածն է ընթերցանության համար, այդ պատճառով չպետք է այն բաց թողնել, առավել ևս երբ կորոնավիրուսային շրջանը շարունակվում է: Գիրքը ինձ համար շատ տպավորիչ էր, քանի-որ գրեթե առաջին անգամ սկսեցի կարդալ մի փոքր այլ ժանրի ստեղծագործություն: Մինչ դեռ հիմնականում շեշտը դնում էի արկածային և ֆանտաստիկ գրքերի վրա և արդեն հատկապես այս գիրքը ընթերցելով որոշոցեի սկսել նաև կարդալ այլ ժանրերի գրքեր:  Գիրքը առաջին հայացքից քառասունամյա հոր և տասնամյա որդու առօրյա կյանք էր նկարագրում, բայց այդ սովորական, ոչ այնքան հետաքրքիր և ոչ մի անսովոր զգացողություն արտահայտող առօրյա կյանքը լի էր բազմաթիվ հրաշքներով և հետաքրքիր արկածներով: Չափազանց տպավորված եմ գրքից և կուզեմ մի փոքր կիսվեմ իմ տպավորություններով:
1535528357_7286269
Նախ իմանալով, որ այն Վիլյամ Սարոյանի ստեղծագործությունն է ավելի քան վստահ էի, որ կգրավի ինձ, քանի-որ Վիլյամ Սարոյանի յուրաքանչյուր ստեղծագործությունը գրավում է ինձ թե՛ գրելաոճով և թե՛ ասելիքով ու պատմությունով: Չնայած առաջին էջեը կարդալով գիրքը շատ չհետաքրքրեց ինձ, բայց չէ-որ դա միայն սկիզբն էր: Սկիզբը ինչպես ասացի առորյա կյանք էր նկարագրում, որը այդքան էլ գրավիչ չէր: Մոր և քրոջ հետ ապրող տղան մի օր որոշում է մի քանի օրով գնալ հոր տանը մնալ, ով ինչպես հասկացաք բաժանված էր կնոջից: Նրանք գնում են հոր Մալիբուի տուն և այդտեղից սկսվում է առորյա կյանքը ներկայացվել բոլորովին այլ տեսակետից: Որդին անդադար բազմազան հարցեր է տալիս հորը: Նա միշտ ասում է, որ չի հասկանում կյանքի իմաստը, շատ բան չի հասկանում, ինչո՞ւ է սա այսպես, իսկ նա այնպես… Հայրիկը որդուն բավականին շատ բաներ է սովորեցնում կյանքի վերաբերյալ, ապագայի վերաբերյալ, մարդկանց, մասնագիտությունների, վայրերի, ուտեստների, արվեստի վերաբերյալ: Այդ ամենը կարդալը ուղղակի հրաշալի զգացողություններ է արթնացնում քո մեջ: Գրքի ամեն մի խորիմաստ հատված կարդալիս հազիվ էի զսպում արցունքներս, իսկ քանի-որ այդ առորյա կյանք նկարագրող գրքի ամեն մի հատվածն է խորիմաստ, իմ աչքերը ամբողջ ընթացքում լցված էին: Հայրը և որդին նստում և ժամերով խոսում էին իրենց երազանքների, նպատակների, ապագայի մասին: Հայրը գրող էր, որդին նույնպես ուզում էր գրող դառնալ: Նրանք հիանալի ընկերներ են: Գրքում ամենագրավիչ և տպավորիչ հատվածներից մեկը այն էր ինձ համար, երբ հայրը որդուն ասում էր, որ կյանքում շատ բաներ կան, որ չենք նկատում, ասում էր, որ եթե ամեն մի առօրյա իրը, առօրյա ամեն ինչը զննես մի մեծ բան կգտնես դրա մեջ, և դա հենց գրող դառնալու գաղտնիքն էր… Բայց կարծում եմ, որ ոչ միայն գրողները պետք է այդպես գործեն: Ահա այդ հիանալի հատվածը, որն ինձ մոտ այդքան տպավորվել է:
hayrik du xent es
Իսկապես գրքի այս հատվածը ամբողջովին ապացուցում է, որ առօրյա կյանքում այնքան շատ հրաշքներ կան, որոնց մասին շատերս նույնիսկ պատկերացում չունենք: Հատավածը իսկապես տպավորիչ ու ինչու ոչ նաև տարօրինակ էր: Երբեմն ինձ հետ էլ են պատահում այսպիսի դեպքեր, երբ հանկարծ առօրյայում սովորական իրերի մեջ մի մեծ և հրաշալի բան եմ նկատում: Նաև շատ տպավորված եմ այս հատվածից, որտեղ հայրիկը որդուն պատմում է թատրոնի մասին, երբ մարդիկ այցելում են թատրոն և իրենց պատկերացնում պիեսի հերոսների տեղը, առանձնանում բոլորից և այդպես բացահայտում բոլոր մարդկանց և հենց իրենց էությունը, հոգսերը, մտքերը և այլն:
hayrik du xent ess
Շատ ավելի հատվածներ կային որոնք ինձ մոտ մեծ տպավորություն են թողել, բայց առանձնացրեցի այս երկու հատվածը անպայման ձեզ հետ կիսելու նպատակով: Ընդհանուր գիրքը ինչպես ասացի շատ տպավորեց և զարմացրեց ինձ: Հերոսը, ով ներկայացնում էր ամեն ինչը հենց որդին էր: Նա ներկայացնում էր իր և հոր ամեն օրը, իր բոլոր մտքերը, ցանկությունները, տպավորությունները: Իսկ ընթացքում ինչպես արդեն հասկացաք ամենահետաքրքիրն ու հրաշալին հոր և որդու երկխոսություններն էին, քանի-որ խոսակցություններում ոչ շատ մանրամասն բայց շատ խորը, հայրը տալիս էր որդու գրեթե բոլոր հարցերի պատասխանները, որդին կիսում էր հոր հետ իր բոլոր մտքերը, որոնք դրանից առաջ կիսել էր ընթերցողի հետ և հոր պատասխաններից հետո նրա մտքերը էլ ավելի տարօրինակ և հետաքրքիր էին դառնում: Նրանք նաև ճամփորդեցին միասին: Իսկ ճամփորդությունը էլ ավելի հետաքրքրացրեց նրանց յուրաքանչյուր օրը և ավելի մտերմացրեց նրանց: Ճամփորդության ընթացքում նրանք ժամերով զրուցում էին, թե՛ ճանապարհին, թե՛ տանը, որտեղ մեկ օր մնացին և թե՛ զբոսնելիս և նոր բաներ բացահայտելիս: Իսկ հետո վերադարձան արդեն նոր բաների սպասելով: Վերադարձան իրենց հարազատ մալիբուի տունը և նրանց արկածները շարունակվեցին: Հայրիկը իսկապես խենթ էր, խենթ էր քանի-որ այնքա՜ն բան սովորեցրեց իր տարօրինակ, խորիմաստ և հետաքրքիր նկարագրումներով կյանքի վերաբերյալ: Վիլյամ Սարոյանը հիանալի ստեղծագործություններ ունի, որոնց մասին խոսքեր չես կարողանում գտնել: Հայրիկը և որդին բազմաթիվ աննկարագրելի արկածներ ունեցան միասին և վստահ եմ, որ նրանց արկածները շարունակվում են… Գիրքը իսկապես հիանալի էր: Իսկապես վայելեցի ամեն մի պահը գիրքը ընթերցելիս, հուսով եմ, որ, եթե դեռ չեք կարդացել այն՝ իմ տպավորություններից ոգեշնչված ցանկություն կառաջանա և կկարդաք: Անպայման կարդացեք գիրքը, որովհետև կարդալիս դուք նույնպես չափազանց շատ բաներ կբացահայտեք, ինչպես գրքում բացահայտում էին հերոսը՝ տասնամյա որդին և իր քառասունամյա խենթ հայրիկը…

4

Գեղեցիկ, սպիտակ ձիու ամառը. Վիլյամ Սարոյան

Պատմվածքը մեծ հաճույքով ընթերցեցի: Վիլյամ Սարոյանի գրելաձևը ինչպես միշտ չափազանց հետաքրքիր, անսովոր և գեղեցիկ էր, և դա պատմվածքը հաճույքով կարդալու առաջին պատճառներից է: Ինձ շատ դուր եկան մարդկանց բնավորության նկարագրությունները, դրանք բավականին հետաքրքիր և պարզ էին ընթերցողի համար: Ուշադրությունս շատ գրավեց Խոսրով քեռու «Վնաս չունի, ուշադրություն մի դարձրու» արտահայտությունը: Կարծում եմ դա պատմվածքի իմաստի բավական մեծ մասն է կազմում և կարևոր արտահայտություն է: Այս արտահայտությունը մեծ կապ ուներ ամբողջ իրադարձության հետ: Սկզբում ներկայացվում էր Ղարօղլանյան ընտանիքը, ընտանիքի, ցեղի բնավորությունները, սովորույթները և այլն: Շատ կարևոր էր այն, որ Ղարօղլանյան ընտանիքի անդամները կյանքում գողություն անել չէին կարող և նրանցից ոչ մեկ չէր կարող և չէր ուզում խախտել այդ օրենքը, կամ ավանդույթը: Բայց իհարկե երևում էր, որ զարմիկ Մուրադը գողացել էր ձիուն, բայց նա չէր բարձրաձայնում դա և նույնիսկ հերոսին պնդում էր, որ չեն կարող ձիուն մեկ տարի պահել, քանի-որ դա արդեն գողություն կլինի, դրա փոխարեն նրանք ձիուն կպահեն վեց ամիս, բայց չէ որ այդտեղ ոչ մի փոփոխություն չկա, քանի-որ փաստացի նա ձիուն գողացել է իր տիրոջից և, թե ինչքան ժամանկից կվերադարձնի, գողության մեջ այդքան էլ մեծ բան չի փոխում: Բայց զարմիկ Մուրադը շարունակում էր պնդել, որ դա գողություն չէ: Նրանք մի քանի ամսից վերադարձնում են ձիուն տիրոջը՝ ագարակատեր Ջոն Բայրոյին: Ջոն Բայրոն, քանի-որ մոտ է Ղարօղլանյան ընտանիքի հետ, կասկածանքով պատմում է նրանց գողացված և վերադարձված ձիու մասին, իսկ Խոսրով քեռին զայրացած բղավում է. «Հանգի՜ստ, մա՛րդ, հանգի՜ստ։ Քո ձին վերադարձվել է, վե՛րջ, ուշադրություն մի դարձրու»: Ձիու տերը՝ ագարակատեր Ջոն Բայրոն այդպես էլ չի իմանում, թե ով էր ձին գողացել: Կարելի է եզրակացնել, որ Ղարօղլանյան ընտանիքը ցանկանալով պահել ավանդույթները և օրենքները, դրանք խախտում է մի փոքր այլ ձևով, և մարդիկ մտածում են, որ նրանք չափազանց ազնիվ համբավի տեր են… Չգիտեմ ինչքանով եմ ճիշտ հասկացել պատմվածքի իմաստը: Պատմվածքը չափազանց հետաքրքիր և անսովոր էր և հաճելի էր ընթերցել…

unnamed

Հին, լավ օրերից մի օր, երբ ես ինը տարեկան էի և աշխարհը լի էր ամեն տեսակի հրաշալիքներով, իսկ կյանքը դեռևս հաճելի ու խորհրդավոր երազ էր, իմ զարմիկ Մուրադը, որին խելառ էին համարում բոլորը, բացի ինձանից, առավոտյան ժամը չորսին եկավ մեր բակը: Բախելով սենյակիս լուսամուտը, նա արթնացրեց ինձ։

— Արա՛մ, — ասաց նա։

Անկողնից վեր թռա և լուսամուտից դուրս նայեցի։

Չէի կարող տեսածիս հավատալ։

Արևն ուր որ է պետք է դուրս նայեր երկրի ծայրից։

Դեռևս առավոտ չէր, բայց ամառ էր և բավականին լույս կար, որպեսզի զգայի, թե երազի մեջ չեմ։

Իմ զարմիկ Մուրադը նստել էր մի գեղեցիկ սպիտակ ձի։ Գլուխս լուսամուտից դուրս հանեցի և տրորեցի աչքերս։

— Այո, — ասաց նա հայերեն, — ձի է։ Դու երազի մեջ չես։ Շտապիր, եթե ուզում ես ձի հեծնել։

Ես գիտեի, որ իմ զարմիկ Մուրադը կարողանում է կյանքը վայելել ավելի լավ, քան ուրիշ որևէ մեկը, որ երբևէ սխալմամբ աշխարհ է եկել։ Բայց այս մեկին չէի կարող հավատալ նույնիսկ ես։

Նախ իմ ամենավառ հիշողությունները կապված էին ձիերի հետ, և իմ տենչանքը ձի հեծնելն էր։

Սա հրաշալի մասն էր։

Երկրորդ՝ մենք աղքատ էինք:

Սա այն մասն էր, որ թույլ չէր տալիս ինձ հավատալ իմ տեսածին։ Շարունակել կարդալ

4

Ցտեսությո՛ւն Միջին Դպրոց…

Շատ յուրահատուկ, բարդ և անսպասելի ձևով ավարտվեց Միջին դպրոցը… Շատ անսպասելի ավատվեցին այն հիշողությունները, որոնք արդեն 3 տարի գրեթե ամեն օր ձեռք էինք բերում, այն օրերը, որոնք մեզ համար և՛ ուրախ էին, և՛ դժվար և՛ տխուր և՛ անմոռանալի: Ավարտեցինք Միջին դպրոցը… Միջին դպրոցում իսկապես աննկարագրելի հիշողություններ ենք ձեռք բերել: Ամեն ինչ և՛ բարդացել էր և՛ ավելի հետաքրքրացել: Դպրոցական ներ կյանքի սկիզբ էր այն, որը  արդեն ավարտվեց և շուտով մուտք կգործենք դպրոցական հաջորդ կյանքի սկիզբ: Արկածներն այստեղ անսահմանափակ էին, օրերը շատ կարճ և հաճելի, իսկ շրջապատը մեծ:

4

Հիսուսի կատուն: Գրիգ

Ես հինգ կամ վեցերորդ դասարանի աշակերտ էի, երբ մասնակից եղա այս պատմությանը: Դասղեկը և աղջիկները դասարանում չէին, տղաները խմբվել էին նստարաններից մեկի մոտ, ծիծաղում էին: Պարզելու համար, թե ինչն է նրանց զվարճացրել, մոտեցա և խմբի կենտրոնում տեսա Նարեկին, որը շոյում էր կիսաբաց պայուսակից վախվորած նայող մոխրագույն կատվին: — Ի՛նչ է եղել,- հարցրի ոգևորված: — Նարեկին խաբել, վրան կատու են ծախել,- պատասխանեց Տիգրանը, որի աչքերը շատ ծիծաղելուց արցունքոտվել, վարդագույն էին դարձել: — Ինձ չե՛ն խաբել,- ասաց Նարեկը: — Ով գիտի աղբանոցից են գտել,- շարունակեց Տիգրանը,- ասել են՝ իբր Հիսուսի կատուն է, հավատացել է: — Չե՛ն խաբել, ինձ չե՛ն խաբել, կատվի էդպիսի տեսակ կա՛, շատ հազվադեպ պատահող տեսակ է, անունն էլ Հիսուսի կատու է, որովհետև չի սուզվում, ջրի վրայով քայլել է կարողանում, -աչքերը արագ-արագ թարթելով՝ նորից խոսեց: Ծիծաղի նոր ալիք բարձրացավ: Դեռ լավ չէի հասկանում՝ ինչ է կատարվում, սակայն համատարած ծիծաղը վարակիչ էր: -Վաճառողն է էդպես ասել, չէ՞,- վրա բերեց Կարենը: -Դդում ես էլի: -… -… Նա շարունակ շոյում էր կատվին ու պնդում, որ իրեն չեն խաբել, որ կատվի այդ տեսակը կարող է իրոք ջրի վրայով քայլել: Բանը հասավ այնտեղ, որ Նարեկն ու Կարենը քիչ էր մնում ծեծեին իրար. երբ Կարենը ձեռքը երկարեց կատվին, Նարեկը թույլ չտվեց դիպչել, միմյանց օձիք բռնեցին, բաժանեցինք: — Գի՛ժ, պատռեցիր,- օձիքը շոշափելով՝ բղավում էր Կարենը, այտերն արցունքոտվել էին:- Գի՛ժ ես: Նարեկը ձայն չէր հանում, գլուխը կախ շոյում էր կատվին, ասես ոչինչ չէր եղել: -Տե՛ս, Ճվճվիկը դռան մոտ է,-շրջվելով դեպի Գրիգորը՝ասաց Կարենը, կանաչ աչքերը փայլում էին զայրույթից: Ճվճվիկը ընկեր Ադիբեկյանն էր՝ ուսմասվարներից մեկը: Մականունը ստացել էր ականջ ծակող սուր ձայնի և հաճախ բղավելու սովորության համար: Դասամիջոցին կանգնում էր դպրոցի կենտրոնական մուտքի առջև, հսկում, որ աշակերտները չփախչեն: — Դռան մոտ է,- վերադառնալով ասաց Գրիգորը: — Զուգարանի պատուհանից կփախչենք,- վճռեց Կարենն ու նայելով Նարեկին՝ավելացրեց.- Դու էլ ես գալիս: Երբ թեքվեցինք դեպի ձորը տանող ճանապարհը, նոր միայն կռահեցի, թե ինչ կա Կարենի մըքին: Ինչ-որ բան հուշում էր ինձ, որ պետք է վերադառնալ, չէի ցանկանում մասնակից լինել այն բանին, ինչ քիչ հետո էր տեղի ունենալու, բայց նաև հետաքրքրությունը մեծ էր, հետո ճանապարհի կեսից ետ կանգնելն էլ անհարմար էր, ի՞նչ կմտածեին տղաները: Քայլում էի ու նայում դեղին պայուսակը երկու ձեռքով կրծքին սեղմած Նարեկին, իսկ մտապատկերումս նրա մոր խեղճացած ձեռքերն էին… Ամեն ամսվա վերջին, երբ դասղեկի սեղանին ցելոֆանե անթափանց տոպրակ էր հայտնվում, պարզ էր, որ Նարեկի մայրն է եկել: Ոչ մի տոն բաց չէր թողնում իր շնորհակալությունը հայտնելու դասղեկին, իսկ վերջինս իր գործը լավ գիտեր. ժամանակ առ ժամանակ դասամիջոցներին խնդրում էր Նարեկին դուրս գալ և դասարանին ասում էր. -Երբ դասի ժամանակ կանգնում է նստած տեղից, քայլում դասարանում կամ այլ տարօրինակություն անում, ուշադրություն մի՛ դարձրեք, մի՛ նկատեք նրան… Մեր Նարեկը խնդիր ունի նյարդերի հետ, բուժվում է, ժամանակավոր բաներ են, ոչ մի լուրջ բան… մենք պետք է օգնենք նրան, երբ ծիծաղում եք, արձագանքում յուրաքանչյուր շարժմանը, ավելի եք ոգևորում, մի՛ նկատեք: Իսկ վերջում ավելացնելով «Մեր խոսակցության մասին ոչ մի խոսք նրա մոտ», գնում էր: Այսպես, առաջին դասարանից նրա մայրը գալիս էր, անհատապես շնորհակալություն հայտնում բոլոր ուսուցիչներին, իսկ ես նայում էի ձեռքերի դուրս ցցված երակներին, որ ծառի հողոտ արմատներ էին հիշեցնում, ու տխրում: Ի՞նչ կար այդ ձեռքերում, ի՞նչն էր այդպես գրավել… Շարունակել կարդալ

4

Ընդմիջված չվերթ։ Անդրե Մորուա

– Ուզում եք լսել կյանքիս ամենաարտառոց պատմությու՞նը, -ասաց նա,- դժվարանում եմ ասել: Կյանքումս նմանատիպ պատմություններ շատ են եղել:

– Շատերը դեռևս չեն ավարտվել:
– Ի՞նչ եք ասում, արդեն ծերանում եմ, իմաստնանում: Այլ կերպ ասած հանգստանալու կարիք ունեմ: Այժմ երջանիկ եմ ինձ զգում, երբ երեկոյան մնում եմ մենակ` վերընթերցելով հին նամակներ կամ ձայնասկավառակներ լսելով:
– Անհնար է, որ Ձեզ այլևս չսիրահետեն: Դուք պահպանել եք երբեմնի նրբագեղությունը, և չեմ կարող ասել, թե ինչպիսի փորձը կամ միգուցե անցած հույզերի տառապանքներն անմեկնելի խորհուրդ են հաղորդում Ձեր դիմագծերին: Պարզապես անդիմադրելի է:
– Շատ սիրալիր եք: Այո, դեռևս երկրպագուներ ունեմ: Դժբախտությունն այն է, որ կորցրել եմ հավատս: Ավաղ, ես այնքան լավ եմ ճանաչում տղամարդկանց. նրանց բուռն կիրքը, քանի դեռ ոչնչի չեն հասել, այնուհետև անտարբերությունը կամ անիմաստ խանդը: Ինքս ինձ հարց եմ տալիս. ինչու՞ ևս մեկ անգամ դիտեմ մի կատակերգություն, որի հանգուցալուծումն արդեն իսկ գուշակում եմ:
Երիտասարդ տարիներիս ամեն ինչ այլ էր: Ամեն անգամ ինձ թվում էր, որ հրաշքով հանդիպել եմ նրան, ով ինձ վերջապես կազատեր անորոշությունից: Յուրաքանչյուր անգամ ես ամբողջովին տրվում էի զգացմունքներիս: Ընդամենը հինգ տարի է անցել, ինչ հանդիպեցի Ռենոյին, երբ ինչ-որ թարմության տպավորություն համակեց ինձ : Նա ուժեղ էր, գրեթե կոպիտ: Նա ազատագրեց ինձ կասկածներիցս, իսկ իմ անհանգստություններն ու երկմտանքները նրան պարզապես ծիծաղելի էին թվում: Ինձ թվում էր` փրկչիս եմ գտել: Բնավ ոչ այն բանի համար, որ կատարյալ էր. ոչ բարեկիրթ էր, ոչ էլ հղկված շարժուձև ուներ: Սակայն նա ինձ տալիս էր այն, ինչ երբեք չեմ ունեցել` ամրություն: Հասկանու՞մ եք, նա ինձ համար փրկության օղակ էր: Համենայն դեպս այդժամ այդպես էի կարծում:
– Այլևս այդպես չե՞ք մտածում:
– Դուք շատ լավ գիտեք, որ ոչ: Ռենոն սարսափելի պարտություններ կրեց, ստիպված եղա նրան մխիթարել, հանգստություն և ուժ ներշնչել. պաշտպանեցի մի մարդու,
ով ժամանակին ինձ ուժ էր հաղորդել: Իրապես ուժեղ տղամարդիկ հազվադեպ են պատահում:
– Դուք գոնե այդպիսի մեկին ճանաչե՞լ եք:
– Այո, մեկին, ոչ երկար ժամանակ և զարմանալի հանգամանքներում: Ուզում էիք լսել կյանքիս ամենաարտառոց արկածի մասի՞ն, ահա այն:
– Պատմեք խնդրում եմ:
– Տեր իմ Աստված, այս ի՞նչ եք խնդրում: Ստիպված եմ լինելու փորփրել հիշողություններս:Բացի այդ շատ երկար պատմություն է, իսկ Դուք կարծես շտապում եք: Մի քիչ ժամանակ կարո՞ղ եք հատկացնել:
-Իհարկե, լսում եմ Ձեզ:
-Թող Ձեր ասածով լինի: Քսան տարի առաջ էր: Չափազանց երիտասարդ այրի էի: Հիշու՞մ եք առաջին ամուսնությունս: Ես ամուսնացել էի, ծնողներիս հաճոյանալու համար, ինձնից տարիքով շատ մեծ մի մարդու հետ, որի հանդեպ ջերմությամբ էի լցված, բայց դա որդիական ջերմություն էր: Նրան սիրելն ինձ համար երախտիքից դրդված պարտականություն էր, բայց ոչ հաճույք: Նա մահացավ երեք տարի անց: Ես ապրում էի հարաբերական բարեկեցիկ կյանքով այնպես, որ ընտանեկան և ամուսնական խնամակալությունից ձերբազատված` ինձ հանկարծ զգացի միանգամայն ազատ և ճակատագրիս տերն ու տիրակալը: Կարող եմ ասել առանց սնապարծության, որ այդ տարիներին բավական գեղեցիկ էի:
– Ավելի քան գեղեցիկ:
– Լավ, եթե պնդում եք… Ամեն դեպքում տղամարդկանց դուր էի գալիս, և շատ շուտով երկրպագուների բանակ հավաքվեց շուրջս: Իմ ընտրյալը երիտասարդ ամերիկացի Ջեկ Պարկերն էր: Բազմաթիվ ֆրանսիացիներ, որ իրենց համարում էին իր մրցակիցները, ինձ ավելի էին դուր գալիս: Մեր ճաշակները միանգամայն համընկնում էին, նրանք կարողանում էին ինձ հաճոյախոսել: Իսկ Ջեկը չէր սիրում կարդալ, սիրում էր միայն բյլուզ և ջազ լսել, ինչ վերաբերում է նկարչությանը` միամտաբար վստահում էր ժամանակի բոլոր հեղիանակավոր կարծիքներին: Սիրո մասին չէր կարողանում խոսել, ավելի ճիշտ ընդհանրապես այդ մասին չէր խոսում: Նրա սիրահետումը սահմանափակվում էր կինոյում, թատրոնում կամ այգում իր ափերի մեջ ձեռքս բռնելով լուսնյակ գիշերին և շշնջալով “You are just wonderful”:
Պետք է որ նա ինձ համար ձանձրալի լիներ: Բնավ ո՚չ, ես հաճույքով էի հանդիպում նրան: Նա ինձ թվում էր անկեղծ և հավասարակշռված: Ինձ այնպիսի ապահովության զգացողություն էր ներշնչում, ինչպիսին` ավելի ուշ ներկայիս ամուսինն ամուսնության ատաջին տարիներին: Մյուս ընկերներս որոշակիորեն չգիտեին` ինչի էին ձգտում: Նրանք արդյոք ցանկանում էին լինել ամուսին, թե սիրեկան, չգիտեմ. երբեք պարզ չէին արտահայտվում:
Ջեկի հետ ոչ մի նման բան չկար: Ավելի լուրջ հարաբերությունների գաղափարը նրան սարսափեցնում էր: Նա ցանկանում էր ամուսնանալ ինձ հետ, տանել ինձ Ամերիկա, որտեղ ես նրան կպարգևեի գեղեցիկ բալիկներ` նրա նման գանգրահեր, փոքրիկ ուղիղ
քթիկով, դանդաղ, քթի մեջ խոսող ու իր պես միամիտ: Նա բանկի փոխնախագահ էր, միգուցե մի գեղեցիկ օր կարողանար նախագահի պաշտոնը զբաղեցնել: Ամեն դեպքում կապրեինք բարեկեցիկ կյանքով և անգամ հիասքանչ ավտոմեքենա կունենայինք: Հենց դա էր նրա համար երջանկությունը:
Խոստովանեմ, որ ամենևին էլ դեմ չէի: Դա Ձեզ զարմացնու՞մ է: Այնուամենայնիվ իմ բնույթն է այդպիսին: Ես ինքս բավական բարդ եմ և պարզ մարդիկ ինձ գրավում են: Շատ վատ հարաբերությունների մեջ էի ընտանիքիս հետ: ԱՄՆ-ում ապրելը փախուստի միջոց էր: Ջեկը, Փարիզի մասնաճյուղում մի քանի ամիս փորձառություն անցնելուց հետո, վերադարձել էր Նյու-Յորք: Երբ նա մեկնել էր, խոստացել էի գնալ Նյու-Յորք և ամուսնանալ նրա հետ: Մի՚ մոռացեք, որ ես նրա սիրուհին չէի եղել: Դա իմ պատճառով չէր. ես կզիջեի, եթե նա ինձ այդ մասին խնդրեր: Սակայն նա երբևիցե իրեն թույլ չէր տա: Ջեկն ամերիկացի կաթոլիկ էր, խստաբարո և ցանկանում էր պարկեշտորեն ամուսնանալ Saint-Patrick-ում` Fifth Avenue-ում, ծաղկով զարդարված հարսանեկան բաճկոն կրող հարսնեղբայրներով և շղարշե զգեստով հարսնաքույրերով շրջապատված: Այդ ամենն ինձ էլ էր դուր գալիս:
Պայմանավորվել էինք, որ ես կժամանեի ապրիլին: Ջեկը պետք է ինձ համար ինքնաթիռի տոմս ամրագրեր: Ես ասես բնազդաբար ցանկացա Էյր Ֆրանս – ով մեկնել, և դա ինձ այն աստիճան բնական թվաց, որ նույնիսկ մտքովս չանցկացրի նրան որևէ բան ասել այդ մասին: Շարունակել կարդալ

4

Քերականական աշխատանք 20.05.20

  1. գծված դերբայական դարձվածները վերածի՛ր երկրորդական նախադասությունների: Ո՞ր դերբայից ինչպիսի՞ դիմավոր ձևեր են ստացվում:

Շտապ եզրակացություն անելիս կարելի է սխալվել:
Կարելի է սխալվել, եթե շտապ եզրակացություն ես անում:
Բնության հավասարակշռությունը խախտելիս պետք է մտածել հետևանքի մասին:
Պետք է մտածել հետևանքի մասին, եթե խախտում ես բնության հավասարակշռությունը:
Երկրի ձգողության ազդեցության տակ գտնվող բեռը կախենք թելից:
Բեռը, որը գտնվում է երկրի ձգողության տակ՝ կախենք թելից:
Բնության մեջ հավասարակշռության խախտումը վնաս է
հասցնում իրենց սխալները երբեմն շատ ուշ գիտակցող մարդկանց:
Բնության մեջ հավասարկշռության խախտումը վնաս է հասցնում այն մարդկանց, ովքեր իրենց սխալները երբեմն շատ ուշ են գիտակցում:
Կենդանաբանները հավաքեցին որսի ժամանակ խփված աղվեսները:
Կենդանաբանները հավաքեցին այն աղվեսները, որոնք որսի ժամանակ խփվել էին:
Դեպի մորուտը ուղղություն վերցրած հետախույզը կտրուկ թեքվեց դեպի լանջը:
Այն հետախույզը, որը դեպի մորուտը ուղղություն էր վերցրել, կտրուկ տեքվեց դեպի լանջը:

Կետադրի՛ր հատվածը․

Իրիկնադեմ էր արդեն, երբ Ավին շալակի ցախը դրեց քարին, նստեց մի կոճղի` մի քիչ շունչ առնելու։

Որսի մի շուն երևաց հոտոտեց, Ավուն անցավ։ Ավու շունչը փորն ընկավ։ Երևաց երկրորդ շունը երրորդը շների հետևից էլ Պանինը։ Ասես գետնի տակից բուսավ։

Մեկի դեմքը քաթան էր, մյուսինը` կարմիր ճակնդեղ։ Պանինը թքոտեց, որպես Մթնաձորի արջ։ Եվ երբ բարձրացրեց կնուտը Ավին էլ մեջքը ծռեց գլուխը ձեռների մեջ առավ։ Ավուն թվաց թե Պանինի ձեռքը քարացավ կնուտը սառեց ձմռան իրիկնապահի ցուրտ օդում. Պանինը կնուտը ետ քաշեց և երբ Ավին գլուխը բարձրացրեց նրան թվաց թե Մթնաձորում մի սատանա է քրքջում։

Երկընտրանքը տարօրինակ թվաց Ավուն։ Կա՛մ քսան ռուբլի տուգանք՝ անտառից փայտ գողանալու, համար կա՛մ էլ Մթնաձորի մի արջ սպանել։ Եվ երբ Պանինը մի անգամ էլ կրկնեց իր առաջարկը, շրթունքները ետ տարավ ու խուլ ծիծաղեց։ Ավին տեղից վեր թռավ, ցախը թողեց և եկած ճամփով ետ գնաց դեպի Մթնաձոր։ Անտառի և ոչ մի արջ Պանինի տուգանքի գինը չուներ։

Ավին նայեց բերդանի պատրոններին, չուխայի փեշերը հավաքեց գոտու տակ, փափախը պինդ կոխեց գլխին։ Նա ձյունի վրայով նույնքան թեթև էր քայլում, ինչքան՝ արջը չոր տերևների վրա։

Մի անգամ ետ նայեց Ավին անցած ճամփին, ո՛չ Պանինը երևաց, ո՛չ էլ՝ շները։ Լուսնյակը մեծ ձյունագնդի չափ լույս էր տալիս, արտացոլում էր լուսնի լույսը ձյունի բյուրեղների մեջ։ Ավին պարզ տեսնում էր ծառի բները, եկած ճամփան, ընկած հաստաբուն գերանները։

4

Covid-19 & Quarantine

THE ADVANTAGES OF BEING IN QUARANTINE:

      • Nature will calm down
        Animals will not be killed, forests and fields will not be dirty…

      • People would appreciate the life, that they had before quarantine
        They would appreciate physical relationships with friends and relatives, would appreciate the city, where they’re living and always going out for a walk…

      • People and espesially sdutents and teachers will learn how to do telework
        Telework is very important, and quarantine is the best time to learn and always use if it’s necessary…
      • People will do all the productive things, that they were not making before quarantine, because of all the work.
        People will read more books, do selfeducation, do houseworks, practice art and spend more time with family…
4

Գիշերվա մտքերի ճամփորդություն…

Ամեն գիշեր, բոլոր մտքերս խառնվում են իրար, այդ մտքերը լինում են և՛ ճիշտ և՛ սխալ մտքեր: Գիշերը մտածում եմ գրեթե ամեն ամեն ինչի մասին: Վերհիշում եմ անցած օրս, սկսում եմ գնահատել օրս՝ արդյո՞ք օրս արդյունավետ անցավ, թե ոչ, ինչ տրամադրություն ունեի այսօր, ընտանիքս ինչ տրամադրություն ուներ, ինչը ինձ մոտ տպավորվեց և այլն: Երբեմն հիշողություններ են այցելում ինձ, բազմաթիվ հիշողություններ և սկսում եմ ժպտալ, երբեմն նաև լաց լինել: Գիշերը զգացմունքներս արթնանում են, տրամադրությունս փոխվում է երբեմն դեպի վատը, իսկ շատ հաճախ դեպի լավը: Գիշերը անհասկանալի և բավականին տարօրինակ մտքեր եմ ունենում, ինձ ինչ ինչ հարցեր եմ տալիս, հիշում եմ իմ կատարած սխալները, մտածում եմ ապագայի մասին, մտածում եմ տեսածս հրաշքների մասին: Ամեն գիշեր հասկանում եմ, թե ինչքան գնահատելու բան ունեմ, ինչքան բանի համար եմ շնորհակալ և ինչքան երջանիկ եմ: Այս մտքերին հաջորդում են կրկին աննկարագրելի հիշողությունները, և՛ շատ հին հիշողություններ, և՛ մի քանի օր առաջվա դրվագներ, որոնք շատ շուտ հիշողություններ են դառնում: Նաև ունենում եմ վատ և ծանր զգացողություններ գիշերվա ընթացքում, հնարավոր է հիշեմ մի վատ դրվագ և լավ մտքերս մի վայրկյան մոռանամ, հնարավոր է արտասվեմ, բայց շուտով վերադառնում են լավ մտքերս և հուսահատությունս աստիճանաբար վերանում է: Երբեմն նույնիսկ ես չեմ կարողանում հասկանալ և ընկալել իմ մտքերն ու զգացողությունները: Եվ այս ամենը իմ մեջ կատարվում է ատամներս լվանալու, սենյակս հավաքելու, պատուհանից փողոցի լույսերով և աստղազարդ երկնքում ուշադրություն գրավող լուսնով հիանալու, վերջում էլ պառկած առաստաղին նայելու ընթացքում: Անհասկանալի, բավական տաօրինակ և աննկարագրելի մտքեր ու զգացողություններ եմ ունենում գիշերվա ընթացքում: Գիշերը ինձ համար օրվա ամենայուրահատուկ, հեքիաթային և տարօրինակ մասն է, երբ քո բոլոր զգացողությունները արթնանում են, իսկ մտքերը դառնում տարօրինակ ու հեքիաթային…

4

Մոդուլներ

modul arajin fuuuu
ա)|x|=9 ⇒[ x=-9, x=9
բ) |x|=1,5 ⇒[x=-1,5, x=1,5
գ) |x-1|=2 ⇒ [x-1=2, x-1=-2 [x=1, x=-3
դ) |x-2|=1 ⇒ [x-2=1, x-2=-1 [x=-1, x=-3
ե) |x+3|=1 ⇒ [x+3=1, x+3=-1 [x=-2, x=-4
զ) |x+1|=3 ⇒ [x+1=3, x+1=-3 [x=2, x=-4modul erkuuu fuuuuuuuuuuuuuuuuu
ա)|2x-1|=5 ⇒ [2x-1=5, 2x-1=-5 [2x=4, 2x=-6
բ) |3x+2|=4 ⇒ [3x+2=4, 3x+2=-4 [3x=6, 3x=-2
գ) |7-3x|=4 ⇒ [7-3x=4, 7-3x=-4 [3x=-3, 3x=-11
դ) |-2-3x|=5 ⇒ [-2-3x=5, -2-3x=-5 [3x=7, 3x=-7

modul ereeeeeqq fuuu
բ) |x|=2x+1 {[x=2x+1, x=-(2x+1)
թ.ա.բ. 2x+1≥0
2x≥-1
x≥-1/2
x∈[-1/2;+∞)
[2x+1=x, x=-2x-1 [x=-1(լուծում չի), x=1/3

գ) |x-3|=3x [x-3=3x, x-3=-3x
թ.ա.բ. 3x≥0
[x=3x-3, x=-3x-3 [x=x(լուծում չի), x=-6x